یادم وقتی می خواستم انشا بنویسم. زانوی غم بغل میگرفتم که چی کار کنم . 

  اما حالا هر چقدر که بنویسم تمومی نداره

  چون هیچ کس... واقعا هیچ کس ...نفهمید که چرا مینویسم

  هیچ کس... نفهمید حتی از چی مینویسم ...

  می خوام خودتو جای این دل بذاری یعنی شاید تو هم مثل اون باشی ...

  اما ای کاش درد من دلم بود

  این دل من خیلی چیزا می خواد ... دل تو چی؟

  اما شاید به خودم بیام و بفهمم اون چیزی که ما می خوایم نمیشه 

  و میگم خدا جونم هر چی خودت می خوای ...

  می خوام یکمی خلوت کنم حتی نمی دونم با کی؟ و کجا ...

  می خوام راحت زندگی کنم می خوام وقتی که از خواب بیدارمی شم اضطرابی نداشته باشم

  اما مگه میشه...؟؟؟

  شدم مثل آدمایی که وقتی سرما بهشون می خوره واسه چند ثانیه نفسشون تو سینه حبس میشه

  حتی دیگه نمی دونم چه طوری گریه کنم .

  وقتی جلو آینه به صورتم نگاه میکنم جای خشکی رو صورتم نمی بینم

  گر یه های من صدایی نداره که کسی به فکر نره که عروسکی غم گین...

  یادش بخیر بچه بودیم با هم یه صدا می خوندیم نیکو نیکو خونه ساخت...  

  اما حالاباید بگیم غم غم خونه ساخت ...

  آره دیگه مثلا ما هم بزرگ شدیم منتها فقط بزرگ شدیم

  باید ببخشین که این پستم غم گین شد کسی به دل نگیره هااااااااااا

  دل من مثل زمستون می مونه یه روز بارونی یه روز برفی

  شما برام دعا کنین زیاد

  خوب اگه خوتون ...هم اومدین واین پست وخوندین بدونین من دیگه هیچی از شماها نمی خوام

  واز دستتون هم ناراحت نیستم من تنهاتون نمی زارم...

   فقط آرزوی لحظه های شاد روبراتون  دارم

  همین ...